အေမ...တဲ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ဝတၱဳတိုေလးဘဲ။ဖတ္ၾကည့္လိုက္ၾကပါခင္ဗ်ာ....
“ခ်မ္းလို္က္တာ…..”
ခေမာက္ အမိုးထဲကို ဝင္ႏိုင္သမွ် ဝင္ေအာင္ ကိုယ္ကိုက်ံဳ႕ ဝင္ရင္း ညီးတြားမိပါတယ္…
အေ၀းကၾကည့္ရင္ လူကိုေတြ႕ရမယ္ မထင္ပါ ခေမာက္ အၾကီးၾကီး
တစ္ခုကိုပဲေတြ႕ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္ က်ေနာ့္ အတြက္ ဒီခေမာက္ က မိုးကာလဲ
ဟုတ္..ထီးလဲ ဟုတ္ပါတယ္…မိုးတြင္းအဆက္ဆက္တိုင္းကို ဒီ ခေမာက္ေလးနဲ႕ပဲ
ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ပါတယ္…အခုလဲ မိုးဖြဲဖြဲေလး က်ေနပါတယ္…က်ေနာ့္ေျခေထာက္ေတြ လဲ
ေအးစက္ေနပါျပီ…ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးပါ.. ။ က်ေနာ့္ အေမ
ေနမေကာင္း ျဖစ္တာ တပါတ္ေလာက္ရွိပါျပီ အခုမွ အဖ်ား ေပ်ာက္ကာစဆိုေတာ့
အားနည္ေနပါတယ္ .. အေမ့့ကို ငါးဟင္းစြတ္ျပဳတ္ေလး ျပဳတ္တိုက္ခ်င္လို႕
မိုးရြာၾကီးထဲမွာ က်ေနာ္ ငါးထြက္မွ်ားေနတာပါ…။
“ဟာ…တြတ္ျပီ…”
ေဒါင္းမွီးနဲ႕လုပ္ထားတဲ့ ေဖာ့တံေလးက လႈပ္လာပါတယ္ ေပၚခ်ီ ျမဳပ္ခ်ီမဟုတ္ပဲ
လႈပ္ရံုတင္ လႈပ္တာဆိုေတာ့ ငါးၾကီးျဖစ္ဖို႕ မ်ားပါတယ္…
“ငါးရံ႕ ရရင္ေကာင္းမယ္ …”
ေဖာ့ျမဳပ္သြားပါျပီ..ဘူစီေပါင္းေတြ ပလံုစီေအာင္တတ္လာတာ
ကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ငါးခူျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္..
ေဖာ့ျမဳပ္တဲ့ဖက္ႏွင့္ဆန္႕က်င္ဖက္ကို ခပ္ဆပ္ဆပ္ေလး ရိုက္ ဆြဲတင္လိုက္ပါတယ္…။
ထီးရိုး၀ါးျဖင့္လုပ္ထားေတာ့ ငါးမွ်ားတံ ကညႊတ္ ျပီးပါလာပါတယ္…
“အာ.. အၾကီးၾကီး ပဲဟ…”
ဟုတ္ပါတယ္ ငါးခူ ၾကီးက ႏႈတ္ခမ္းေမႊး အ၀ါနဲ႕ က်ေနာ့္လက္ တေတာင္
ေက်ာ္ထိေအာင္ကိုၾကီး လွပါတယ္…ငါးခူ အစြယ္က အဆိပ္ရွိပါတယ္
သတိၾကီးစြာထားျပီးေတာ့ သူ႕ရဲ႕ အစြယ္ႏွစ္ဖက္ေအာက္ကို လက္ညိႈး
လက္သန္းထည့္..ေအာက္ေမးရိုးကို လက္မႏွင့္ လွန္ခ် ျပီးေတာ့
ခ်ိတ္ကိုျဖဳတ္လိုက္ပါ..အဲ့လိုျဖဳတ္တတ္ဖို႕ ငါမွ်ားတတ္တဲ့ဦးေလး ၾကီးဆီမွာ
အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ သင္ခဲ့ရတာပါ..။ငါးကိုေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဗိုက္
၀ိုင္းၾကီးပါ ျဖဴလဲ ျဖဴေနပါတယ္..ဒါ ငါးခူအထီး ၾကီးပါ..ငါးခူ
အေကာင္ၾကီးေတြက အေဖာ္နဲ႕ ေနတတ္ပါတယ္ ဒီအခ်ိန္က ငါးေတြ သား က်ခ်ိန္ဆိုေတာ့
ငါးအမၾကီး ရွိႏိုင္ပါတယ္..က်ေနာ္လဲ ေဘးပါတ္၀န္းက်င္ တေလ်ာက္
လုိက္ေလ့လာၾကည့္လိုက္ပါတယ္…
“ဟာ”
ေတြ႕ပါျပီ ငါးသားအုပ္ၾကီးပါ..ငါးခူအုပ္ဆိုတာ ၾကည့္တာနဲ႕ သိပါတယ္ မည္းမည္း
နဲ႕ ငါးသားေလးေတြ လဲ အမ်ားၾကီးပါ... အဲ့ဒီေအာက္မွာ ငါးမၾကီး
ရွိပါတယ္..ငါးအမ မ်ားဟာ အထီးမ်ားထက္ အေကာင္ၾကီးၾကပါတယ္...သားခ် ထားလို႕
ပိန္ေတာ့ ပိန္တတ္ပါတယ္…
“အင္း ငါးသားေလးေတြ ကၾကီးေတာ့ တီနဲ႕ ခ်လို႕ကေတာ့ သူတို႕ ၀ိုင္းစား
ၾကတာနဲ႕ ကုန္မွာ ပဲ ပိုးဟပ္နဲ႕ မွ်ားမွ”
က်ေနာ့္ စိတ္ကူးနဲ႕ က်ေနာ္ အစာခ်လိုက္ပါတယ္…ငါး အေမ ၾကီးဟာ သူတို႕
သားအုပ္ေပၚ ျဖတ္ေျပးတဲ့ ေမြက အစ ဟပ္ပါတယ္ ..။ သားသမီးကို ကာကြယ္တတ္ေသာ
မိဘ ေတြရဲ႕ ပံုစံ အမွန္ပါ..။က်ေနာ့္ အစာကိုလဲ တန္းျပီးဟပ္ပါတယ္..။
က်ေနာ္ ငါးအေမ ၾကီးကိုဆြဲတင္လိုက္ပါတယ္..
အားပါးပါး ဒီတစ္ေကာင္က ပိုေတာင္ၾကီးပါေသးတယ္..
က်ေနာ္ ရဖူးတဲ့ ငါးခူေတြ ထဲမွာ ဒီအေကာင္ေလာက္ၾကီးတာေတာ့ မေတြ႕ဖူးပါ
တေကာင္တည္္း နဲ႕တင္ ၅၀ သားေက်ာ္ေလာက္ရွိပါတယ္…။
က်ေနာ္ ငါးေတြကို ေၾကးနန္းၾကိဳးနဲ႕ သီျပီး ျပန္ဖို႕ျပင္လိုက္ပါတယ္…။
ငါးအုပ္ကို ျပန္ၾကည့္မိတယ္…သူတို႕ အရင္လို မိခင္ေနာက္ကို
အံုခဲျပီးလိုက္ေန သလိိုမ်ိဳး တစုတေ၀းထဲ ျဖစ္မေနေတာ့ပါ..ဦးတည္ရာမဲ့
ေလ်ာက္သြားေနပါေတာ့တယ္…ဒီထဲမွာ တခ်ိဳ႕က ကံေကာင္းျပီး အသက္ရွင္ႏုိင္သလို
တခ်ိဳက်ေတာ့လဲ ငါးအၾကီးၾကီး ေတြရဲ႕ အစာ ျဖစ္သြားမွာပါ…ေအာ္ သူတို႕ မိဘ
မဲ့ျဖစ္သြားျပီကိုး…။
………………………………………………………………………………………………..
“အေမေရ အေမ အေမ..”
"ဟဲ့ သားေလး ဘယ္ေတြ ေလ်ာက္သြားေနတာလဲ မိုးရြာေနတာကို "
“အေမ သားငါးခူ ဖမ္းလားတယ္”
“ဟယ္ၾကည့္စမ္း သား အေမဘာေျပာထားလဲ သူမ်ားအသတ္ မသတ္ရဘူးလို႕ ေျပာထားတယ္ေလ
အေမ့စကား ကိုနားမေထာင္ဘူးေပါ့ …ဟုတ္လား ကိုဇင္”
“သားက အေမ့ကို စြတ္ျပဳတ္လုပ္တိုက္ခ်င္လို႕ပါ..အေမ ေနေကာင္းကာစ ဆိုေတာ့
အားရွိေအာင္ပါ..”
အေမက က်ေနာ့္ကိုၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္၀ဲလာပါတယ္…
“လာ သားေလး ေခါင္းေတြ သုတ္စမ္း ဖ်ားေတာ့မွာပဲ ဒီကေလးကေတာ့…”
အေမ က်ေနာ့္ ကို မဆူ ရက္ေတာ့ ပါ...။
“အေမ ငါးခူကို ရဲယိုရြက္နဲ႕ ခ်က္စားရေအာင္ေနာ္ ..ပိုတာကို အေမ့အတြက္
စြတ္ျပဳတ္လုပ္ေပးမယ္..”
“အမယ္ နင့္ငါးခူ ကဘယ္ေလာက္ ၾကီးလို႕လဲ..”
က်ေနာ္လဲ အိမ္ေဘးက စဥ္းအိုးေဘးမွာ ခ်ထားတဲ့ ငါးခူႏွစ္ေကာင္တြဲ
ကိုလက္ညိဳးထိုးျပလိုက္ပါတယ္..
“ဟိုမွာေလ..”
“ဟယ္ေတာ့ အၾကီးၾကီး ပဲ…သားေလး အိမ္မွာ ထမင္းခ်က္ထား ဒီအခ်ိန္ ဆို
ေစ်းမကြဲေသးဘူး အေမး ေစ်းမွာ သြားေရာင္းလိုက္မယ္…”
“အေမ့…..ငါးခူနဲ႕ ရဲယိုရြက္ ေလ….”
“သားေလး အိမ္မွာဆန္ကုန္ေနျပီေလ..ဒါေလးေရာင္းရရင္ အဆင္ေျပမွာ..သားကလိမၼာ
ပါတယ္ ေနာက္မွ အေမအဆင္ေျပရင္ သား စားခ်င္တာခ်က္ေကၽြးမယ္ေလ..ေအာ္
ေနာက္တစ္ခါေတာ့ အဲ့လိုငါးထြက္မွ်ားတာ အေမခြင့္မျပဳဘူးေနာ္ သားေလး…ကို႕
ရဲ႕အခက္ခဲ အတြက္ သူမ်ား အသက္ကို သတ္တာ သိပ္ေအာက္တန္းက်တယ္ ေနာ္သား”
“ဟုတ္ ကဲ့ပါ အေမရဲ႕..အေမ ျမန္ျမန္ျပန္လာေနာ္ ေနေကာင္းေသးတာလဲ မဟုတ္ဘူး”
“ေအးပါသားရဲ႕ အေမ ေနေကာင္းေနပါျပီ..ထမင္းခ်က္ထားေနာ္..”
အေမက ေျပာရင္းနဲ႕ ဇလံုထဲကို ခ်ိန္ခြင္ေတြ ဓါးေတြ ၊ ငါးေတြ ထည့္ျပီး
ခါးေစာင္းတင္ေရြ႕ ထြက္သြား ပါေတာ့သည္..။
……………………………………………………………………………………….
“ငါးခူေတြ ရမယ္ ငါးခူေတြ လတ္တယ္ေနာ္…လတ္တယ္…”
သူမအသံမွာ အားလံုး၀ မရွိပါ…သူမေဘးမွ အသံစာစာျဖင့္
ေအာ္ေရာင္းေနေသာတျခားငါးသည္ ေတြရဲ႕ အသံကို ဖံုးသြားေအာင္လဲ သူမ
မေအာ္ႏိုင္ပါ…ဒါေပမယ့္သူမ အဆက္မျပတ္ ေအာ္ေနပါတယ္...။
“ငါးခူေတြ ရမယ္ ငါးခူေတြ”
“အမၾကီးေစ်းေကာက္…”
“အဲေတာ့ ေမာင္ေလးရယ္ အမမွာ တစ္က်ပ္မွ ကိုမရွိတာပါ…”
“ခင္ဗ်ားတို႕ ကလဲ ေျပာလို္က္ရင္အဲ့လို ၾကီးပဲ က်ဴပ္တို႕ကလဲ
ေကာက္ခ်င္လို႕ေကာက္ေနတာ မဟုတ္ဘူးဗ် ေကာက္ခိုင္းသေလာက္ မရရင္
အိပ္စိုက္ရမွာဗ်”
“ေအးပါ ကြယ္ အမ ငါးေရာင္းရရင္ ေပးပါ့မယ္ ျပန္လာခဲ့ ေနာ္…”
ေစ်းေကာက္ ေကာင္ေလးမွာ မေက်မနပ္ျဖင္ ့ထြက္သြားပါေတာ့တယ္..ေအာ္သူလဲ
သူ႕ဒုကၡနဲ႕ သူပဲေလ..
…………………………………………………………………………………………..
“အေမ သမီး ငါးခူ ေၾကာ္စားခ်င္တယ္…”
“ဟုတ္လား သမီးစားခ်င္ရင္ အေမေၾကာ္ေကၽြးမွာေပါ့ ဒီအခ်ိန္က ငါခူ
ရပါ့မလားေတာင္ မသိဘူး…”
“အေမ အၾကီးၾကီး ကိုေၾကာ္စားခ်င္တာေနာ္…”
“ေအးပါ ေတြ႕ရင္ အေမ ၀ယ္ပါ့မယ္ သမီးကလဲ..”
“ေမေမ ဟိုမွာ ႏႈတ္ခမ္းေမြးၾကီးနဲ႕ …ဟိုမွာ ငါးခူေတြ..”
“ဘယ္မွာလဲ သမီးရဲ႕ ေအာ္ ဟိုမွာ လာလာ သမီး..”
ပ်ံက်ေစ်းေပမယ့္ လဲ ေစ်း၀ယ္လို႕ ေကာင္းလို႕ ဒီေစ်းကိုပဲ လာလာ
၀ယ္ျဖစ္ၾကပါတယ္…ဒီေန႕လဲ ေဒၚသြယ္တေယာက္ ကိုယ္တိုင္
ေစ်း၀ယ္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္..ဒီျမိဳ႕နယ္မွာေတာ့ ေဒၚသြယ္တို႕က လူခ်မ္းသာ
စာရင္း၀င္ေတြ ပါ..။
“ဟိတ္.. ငါးခူ ဘယ္ေစ်းလဲ …”
“၈၀ ပါ အမ…”
“ဟဲ့ ညည္းဟာက မ်ားလွခ်ီလား ေလ်ာ့ပါဦးဟ…”
“အမ ရယ္ ငါးခူေစ်းက ၁၀၀ ပါ ညီမက ေခါင္းရြက္ဗ်က္ထိုးေစ်းသည္မို႕လို႕
ေလ်ာ့ေရာင္းတာပါ..”
“နင့္ငါးခူေတြ ကလဲ ၾကီးလွ ခ်ီလား ဘုရားငါးခူေတြ ျဖစ္ေနမယ္ေနာ္…”
“မဟုတ္ပါဘူး အမရယ္…က်မသားေလးကိုယ္တိုင္ အိမ္ေရွ႕ ကန္ၾကီးထဲက မွ်ားလာတာပါ..”
“အမေလးေနာ္ လိုက္လဲ လိုက္တဲ့သားအမိပဲ ကဲကဲ
ႏွစ္ေကာင္လံုးခ်ိန္လိုက္…အေလးမခိုးနဲ႕ေနာ္…”
“စိတ္ခ်ပါ အမရဲ႕… အားလံုး ၉၅ က်ပ္ သားပါ အမ ၉၀ သားပဲ ထားလိုက္ပါ့မယ္ ရ၂၀ ပါ..”
“၇၀၀ ပဲထားလိုက္ ေရာ့ ..ကိုင္ေပးဦးေနာ္…”
“ဟုတ္ကဲ့အမ ..”
သူမ ငါးကိုအခၽြဲ ခ်ြတ္ ျပီး ဆူးေတာင္ေတြ ခုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္…။ကုန္ျပီ ျပန္ရံုပါပဲ..
သူမပါလာေသာ ပစၥည္းမ်ားကို အလ်င္အျမန္ ေကာက္သိမ္းလိုက္ပါတယ္..။သူမရဲ႕
လႈပ္ရွားမႈ မွာ ေပါ့ပါးလြန္းလွပါတယ္…။လက္ခ်ိဳးေျခခတ္ ခပ္သြက္သြက္ျဖင့္
ကခတ္ ေနေသာ ကေခ်သည္ မေလးႏွင့္ပင္တူေနပါေတာ့သည္..။
“သားေလးေတာ့ ဆာေနေတာ့ မွာပဲ..”
သူမ ကုန္စံုဆိုင္ ကို အေျပးေလး သြားရင္း ပဲနဲ႕ ဆန္ဆီ
အနည္းငယ္၀ယ္လိုက္ပါတယ္ ေစ်းထဲ ကို ျပန္ေျပးျပီး ဘူးသီးတစ္လံုးလဲ
၀ယ္လိုက္ပါေသးသည္…ညေနစာအတြက္ ကေတာ့ လမ္းထိပ္ထမင္း ဆိုင္မွာ ပဲ ၀က္နံရိုး
တစ္ရာဖိုးနဲ႕ ငါးပိရည္တို႕စရာ မ်ား၀ယ္လာလိုက္ပါတယ္..
“အင္း သားေလး ေက်းဇူးနဲ႕ နက္ျဖန္ေတာ့ ဘူးသီးေၾကာ္နဲ႕ ဘယာေၾကာ္ေလး
ျပန္ထြက္ႏိုင္မယ္ထင္တယ္..”
သူမ ေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့ တပတ္မွာ အိမ္စရိတ္ ေဆးဖိုးနဲ႕ သူမရဲ႕ လက္လုပ္
အေၾကာ္ဆိုင္ေလး အရင္းျပဳတ္သြားခဲ့တာပါ..
……………………………………………………………………………………..
“ဆရာမ ..”
“ဆရာမ”
ဒုတိယ ေျမာက္ ေခၚသံနဲ႕အတူ မည္သည့္စာရင္းေတြ လုပ္ေနသလဲ မသိေသာ
က်ေနာ့္၏အတန္း ပိုင္ ဆရာမ မ်က္လႊာပင့္ျပီးေတာ့
က်ေနာ့္ကိုၾကည့္ပါတယ္..ျပီးေတာ့ မွ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ
ေက်ာင္း၀တ္စံုနဲ႕ ပံုစံခပ္မိႈင္းမိႈင္းကို ျမင္မိျပီး ရြံ သလို ကိုယ္ ကို
ရို႕ သြားပါတယ္..
“ေျပာ ဘာလဲ..”
“ဆရာမ က်ေနာ့္ အဂၤလိပ္စာ အမွတ္ေတြ က ေပါင္းတာ မွားေနလို႕…”
“ျပစမ္း ဘယ္နားမွားလို႕လဲ ဆရာမ ေသခ်ာေပါင္းထားတာပဲ”
“ဒီမွာ ဆရာမ (၇) မွတ္တန္ ႏွစ္ပုဒ္နဲ႕ (၆ )မွတ္ တန္ တစ္ပုဒ္ ေလ
သားအကုန္မွန္တဲ့ဟာကို ဆရာမက ၁၀ မွတ္ပဲေရးထား ျပီးေတာ့ ေပါင္းထားလို႕…”
“အာ ဟုတ္သားပဲ ၾကည့္ဦး ဆရာမ ကလဲ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနတာနဲ႔ ေသခ်ာေတာင္
မၾကည့္မိဘူး..သားကလဲ အခုမွ လာေျပာရလား အမွတ္ေတြ ကရီပို႕ ကတ္ေတြ ထဲေတာင္
ေရာက္ေနျပီ..”
“သားတို႕ အေျဖလႊာစာအုပ္က မနက္ကမွရလို႕ပါ ဆရာမ…”
“ေအာ္ ေအးေအး သားနာမည္က ဘယ္သူ ဇင္ေယာ္ ေနာ္..သားက ေတာ္သားပဲ
အဆင့္ေလးတဲ့…ေတာ္ေရာေပါ့သားရယ္ အဆင့္ေလးဆို ေရွ႕ဆံုးတန္းမွာ
ထိုင္ရမွာေနာ္…”
“ဆရာမ ဒီတစ္ပါတ္ အဆင့္ တစ္က ဘယ္သူလဲ ဟင္ “
“ေအာ္ ဒီတစ္ပါတ္ က ေက်ာ့ေကသြယ္ရတာ..”
ေၾသာ္ ေက်ာင္းဆင္းရင္ ကားျဖင့္လာလာၾကိဳ တတ္ေသာ သေဌးမၾကီး ေဒၚသြယ္ရဲ႕ သမီး
ကိုး..အဲ့ဒီကားျဖင့္ ေက်ာင္းဆင္းတိုင္း ဆရာမလဲ ပါပါ သြားတတ္တာ ကို
ေတြ႕ဖူးပါတယ္..
“အကယ္ေရြ႕ အခုလိုေနတဲ့ ၁၀ မွတ္ကို ထည့္ေပါင္းရင္ သားအဆင့္ဘယ္ေလာက္ရမလဲ ဟင္..”
“အင္း သားက တစ္ေပါ့ ဒါေပမယ့္ ေပါင္းလို႕ မရေတာ့ ဘူးသားရဲ႕ ေနာက္တစ္ပါတ္
မွ အဆင့္ တစ္ယူေတာ့ေနာ္…”
“ဟုတ္…”
ဟုတ္လို႕သာ ေျပာရတာ သိပ္ေတာ့ မေက်နပ္ခ်င္လွပါ ..က်ေနာ္က အရင္ လပါတ္ေလးေတြ
မွာ အျမဲတမ္း အဆင့္တစ္ရခဲ့တာပါ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ေနရာက တတိယတန္း
ျပတင္းေပါက္ အစြန္ကေန လံုး ၀မတတ္ပါဘူး က်ေနာ့္ပံုစံ နဲ႕
ေရွ႕ဆံုးတန္းထိုင္ရင္ A ခန္းဂုဏ္ငယ္မယ္လို႕ ထင္လို႕
ေနမွာပါ..ဒီတစ္ခါေျဖထားတဲ့ စာေမးပြဲက ပထမ အစမ္း စာေမးပြဲ ၾကီးပါ ..ဒီ
စာေမးပြဲ မွာ အဆင့္ (၁) ရတဲ့ လူတုိင္းကို ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက ဆုခ် ျမဲပါ
ဒါေၾကာင့္က်ေနာ္ လိုခ်င္ခဲ့တာ ပါ ခုေတာ့ မရႏိုင္ေတာ့ ပါတဲ့ေလ..ဘာလို႕
မရႏိုင္ပါလိမ့္လို႕ ေတြးေနရံုကလြဲေရြ႕လဲ က်ေနာ္ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါ..။
…………………………………………………………………………………………….
“အေမ့..”
“ဟဲ့ ပလုပ္တုတ္ အမေလး လန္႕လိုက္တာေနာ္ သားေလး ေက်ာင္းကျပန္လာျပီလား…”
“အေမေရာင္းေကာင္းလား …”
“ေကာင္းပါ့ေတာ္ အခု ဘယာေၾကာ္ေလး နည္းနည္းက်န္ေနလို႕ ေစာင့္ေနတာ
တေယာက္စာပဲ က်န္ေတာ့တယ္..သားေလးဗိုက္ဆာရင္ ထမင္းစား ေလ အေမ
ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ထားတယ္..”
“ဟာရွယ္ပဲ အေမ ပုဇြန္နဲ႕ေရာေၾကာ္ထားတာ လား ၀က္သားနဲ႕ ေရာထားတာလား"
အေမက ျပန္မေျဖပါ က်ေနာ့္ကို မ်က္လံုးျပဴးျပီး အံၾကိတ္ျပပါတယ္…”
“ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ ထမင္းစားဖို႕ အသက္ရွင္တာ မဟုတ္ပါဘူး အသက္ရွင္ဖို႕
ထမင္းစားတာပါ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ ရိုးရိုးနဲ႕စားလဲ မေသႏိုင္ပါဘူးေလ…”
“ဟြန္း ေလသံကေတာ့ သူ႕ အေဖ ေလသံ အတိုင္း ပဲ..”
“ဟဲဟဲ အေမ သားမကူေတာ့ဘူးေနာ္ ထမင္းစားျပီး၇င္ သား စာသြားက်က္ေတာ့မယ္
…အေမလဲ အေဖ့ကိုသတိ ရမေနနဲ႕ဦး..ေနာ္”
“ၾကည့္စမ္း ဒီေကာင္ေလး အေမကို ..”
“ဟားဟ …”
က်ေနာ္အေမ့ ပါးကိုတစ္ခ်က္နမ္းရင္း အိမ္ေပၚ ကိုေျပးတက္လိုက္ပါေတာ့တယ္..။
က်ေနာ္တို႕ ကအေမတစ္ခုသားတစ္ခုပါ.. ကေနာ့္အေဖ ကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္က
ဌက္ဖ်ားေရာဂါ နဲ႕ ေဆးရံုမွာ အသက္ ဆံုးပါးခဲ့ ရပါတယ္ ။ က်ေနာ္
ကအလယ္တန္းေက်ာင္းသားပဲ ရွိပါေသးတယ္.. သူမ်ားေက်ာင္းသားေတြလို လဲ
က်ဳရွင္မယူႏုိင္ပါဘူး .. အေမ့ရဲ႕
အေၾကာ္ဆိုင္၀င္ေငြ အိမ္လခ ဖိုး စားေသာက္ စရိတ္နဲ႕ က်ေနာ့္ ရဲ႕
ပညာသင္စရိတ္ကို မနည္း က်ားကန္ထားရတာပါ..ဒါေေတာင္ အေမက က်ေနာ့္ကို
ျမိဳ႕နယ္ရွိ အေကာင္းဆံုး ေက်ာင္းမွာ မရမက ေက်ာင္းထားလို႕
ပါတ္၀န္းက်င္ကေတာင္ ေမးေငါ့ၾကရပါတယ္..
ထမင္းၾကမ္းနဲ႕ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ ကိုအစာေျပစားျပီးတာနဲ႕ ေခါင္းရင္းအိမ္ က
အမၾကီးဆီကို ေျပးရပါမယ္…သူက က်ေနာ့္ကို ေစတနာနဲ႕ စာျပေပးပါတယ္..
သူကုိယ္တိုင္ကလဲ ပထမႏွစ္ တကၠသို္လ္ေက်ာင္းသူပါ.က်ေနာ္နားမလည္တဲ့
စာမ်ားကို ေမးလို႕ရပါတယ္.. သူ႕ေမာင္ေလးကလဲ က်ေနာ္တို႕နဲ႕ အတန္းတူပါတယ္
.ေနာက္တစ္ခု က သူတို႕ အိမ္က မိီးရပါတယ္ မီးမလာတဲ့ ေန႕ဆိုရင္လဲ သူတို႕
ကဘက္ထရီအိုးနဲ႕ ၾကည့္ၾကတာပါ က်ေတာ္တို႕ သားအမိမွာက ေရနံဆီ မီးခြက္ေလး
တစ္ခြက္ပဲ ရွိပါတယ္ အဆင္မေျပ လွပါ.. အေမယပ္ခပ္တာကို ခံျပီး
စာက်က္ခ်င္တဲ့ဆႏၵကေတာ့ ဆႏၵ အျဖစ္ပဲ ရွိေနခဲ့ပါတယ္…က်ေနာ္ စာက်က္ျပီးလို႕
အိမ္ျပန္ ျပီး အေမနဲ႕ ညေနစာစား မနက္ျဖန္အတြက္ အေမ ျပင္ဆင္တာကို ကူ
..အလုပ္ေတြအားလံုး ျပီးရင္ေတာ့ အေမက က်ေနာ့္ကိုရင္ခြင္ထဲ ထားျပီးေတာ့
စကားေတြ ေျပာၾကပါတယ္ အေမက တစ္ခါတစ္ေလ ပံုေျပာျပပါတယ္
သီခ်င္းဆိုျပပါတယ္…က်ေနာ့္ ဘ၀မွာ အဲ့ဒီ အခ်ိန္ ကိုအရမ္း သေဘာက်တာပါ..။
တေနကုန္ဘယ္ေလာက္ ပဲ စိတ္ပင္ပန္းတဲ့ဟာေတြ ၾကံဳ ရပါေစ က်ေနာ္ရဲ႕ အေမ့ရင္ခြင္
ဗိမာန္ ကို မွာ အားလံုးဖြင့္ခ် ျပီးေတာ့ ညေတြတိုင္း ကို က်ေနာ္
ေအးခ်မ္းစြာ အိပ္စက္ခဲ့ရတာပါ..။
“အေမ…”
“ရွင့္…”
“အေမ သခ်ၤာတတ္လား ဟင္…”
“အေမက ၄ တန္းထိပဲ ေက်ာင္းေနဖူးတာ သားရဲ႕..သားေလာက္ေတာ့ ဘယ္တတ္မလဲ..”
“အေမ (၇) ရယ္ (၇) ရယ္ (၆) ရယ္ေပါင္းရင္ ဘယ္ေလာက္ရလဲ …”
“အမယ္ အေမက ေစ်းသည္ပါေနာ္ အဲ့ေလာက္ေတာ့ သိပါတယ္..၂၀ ေပါ့သားရဲ႕…”
“ဟာ အေမက ေတာ္လိုက္တာ သားတို႕ အတန္းပိုင္ဆရာမ က အေမ့ေလာက္ေတာင္ သခ်ၤာ မတတ္ဘူး…”
“ဟိတ္ ကို႕ ဆရာသမား ကိုအဲ့လိုမေျပာရဘူးေလ…”
“အေမသိလား သားဒီတစ္ပါတ္ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္အမ်ားဆံုးရတာ သိလား ဒါေပမယ့္
သား အဆင့္က ၄ ပဲ ရတာ ဆရာမ က အမွတ္မွားေပါင္းတာေလ…”
“ေအာ္ သားေလးရယ္ ဘာျဖစ္လဲ အဆင့္ ၄ ရေတာ့ေရာ..သားက စာေမးပြဲမွာ အဆင့္
ေကာင္း ဖို႕ စာသင္တာလား ..စာတတ္ခ်င္လို႕ စာသင္တာလား….”
အေမ့စကားကိုက်ေနာ္ ဥာဏ္မွီသေလာက္ ေတြးလိုက္ပါတယ္..
“ဟုတ္တယ္ေနာ္ အေမ ေက်ာင္းတတ္တယ္ဆိုတာ တကယ္တန္းေတာ့ စာတတ္ဖို႕ပဲ ေနာ္…”
“ဟုတ္တယ္ သားေလးရဲ႕ စာကိုပဲ တတ္ေအာ္သင္ေနာ္..ငါ့သားေလးကို အေမက အဲ့ဒီ
ေက်ာင္းမွာထားတာ စာတတ္ေစခ်င္လို႕ အဆင့္ေကာင္းေစခ်င္လို႕ မဟုတ္ဘူး..”
“ဟုတ္ ..”
ထိုကဲ့သို႕ အေမ သည္ က်ေနာ့္ အား ေက်ာင္းမွ သင္ေပးေသာ ေက်ာင္းစာမ်ားထက္
ပိုေရြ႕ ခက္ခဲျပီး နားလည္ရန္လဲ ခက္ခဲေသာ ဘ၀ သင္ခန္းစား မ်ားအား ညစဥ္္
ညတိုင္း ပို႕ခ် ခဲ့ပါတယ္..။
…………………………………………………………………………………………………..
၀ါတြင္းကာလဥပုဒ္ ေန႕မို႕ အိမ္တိုင္းမွ အဖိုးအဖြားမ်ားႏွင့္
အိမ္ရွင္မမ်ားဥပုဒ္ သီလယူရန္ ရက္ကြက္ဓမၼာရံု သို႕ သြားေနၾကပါတယ္..က်ေနာ့္
အေမကေတာ့ ေခၽြးတစ္လံုးလံုးနဲ႕ အေၾကာ္တဲေလး ထဲမွာ အလုပ္မ်ားေနပါတယ္…
“အေမ ဥပုဒ္ သြား မေစာင့္ဘူးလား…”
“သားေလးရယ္ အေမ တို႕ တေန႕လုပ္မွ တေန႕စားရတာ ..”
“ဟာ အေမကလဲ သားလဲ အေၾကာ္ေၾကာ္တတ္ေနတာ ပဲကို ျပီးေတာ့ ဥပုဒ္ေန႕ဆို
ေက်ာင္းပိတ္ေနၾက ပဲေလ..သား အေမ့ကို ကုသိုလ္ ျပဳျပီးေတာ့
အေၾကာ္ေၾကာ္ေပးမယ္ ေလ ေနာ္အေမ…”
အေမက က်ေနာ့္ကို ေတြေတြေလး ၾကည့္လို႕ ျပံဳးေနပါတယ္..
“သား ရယ္ အေမ့လဲ ဥပုဒ္ယူျပီး တေနကုန္ ေစတီေလးမွာ တရားမွတ္ခ်င္တာ ေပါ့..
ဒါေပမယ့္ အေမ့မွာ မွာ ေယာဂီ ထည္ေလးေတာင္ မွမရွိတာ အေၾကာ္ဆီေတြ ေပေနတဲ့
အင္းက်ီနဲ႕ ဆို အေမ့ကို ႏွာေခါင္းရံႈ႕ ၾကမွာေပါ့ ကေလးရဲ႕…အေမ့ဘာသာ
အိမ္မွာ ဘုရားရွိခိုး တရားထိုင္လဲ အဆင္ေျပပါတယ္ ငါ့သားေလးက
ကုသိုလ္လိုခ်င္တယ္ ဆိုရင္ စာကိုၾကိဳးစား သင့္ေပါ့ ေနာ္…အေမကေလ ဘယ္ေလာက္
ပဲ ပင္ပန္းပင္ပန္း ငါ့သားေလးကို သားသူငယ္ခ်င္းေတြ က စာလာေမးတဲ့ အခ်ိန္ဆို
ေၾသာ္ ငါ့သားေလးက သူတို႕ထက္ စာကို ေကာင္းေကာင္း သင္ယူတာပဲ ဆိုျပီး
ပိတိနဲ႕ အေမာေတြ ေျပသြားေရာ..”
“သားက အိုေအစစ္ ေလးေပါ့ေနာ္ ဟုတ္လား အေမ..”
“ဘာလဲ အိ္ုေအစစ္..”
ဟိုဟာေလ ေရသန္႕ဗူး ကုိေျပာတာ..
“ဒါေပါ့ ငါ့သားေလးက အေမ ကို အေမာေျပေစတာေပါ့..”
ေဟးးးး…ဟားဟား
က်ေနာ္ နွင့္ အေမ့ရဲ႕ ရယ္သံမ်ား အေၾကာ္ တဲေလးထဲမွာ ဆူညံေနခဲ့ပါတယ္..
………………………………………………………………………………………………
“အေဒၚ အဲ့ဒီ ေယာဂီထမီေလးက ဘယ္ေလာက္လဲ ဟင္…”
“အဲ့တာက အစံုလိုက္အပ္မွ ခ်ဳပ္ေပးတာ ေကာင္ေလးရဲ႕ အကၤ် ီေရာ တဘက္ေရာေလ ၃၅၀၀ ..”
“၃၅၀၀ ေတာင္လား .. ဟုတ္ ေနာက္မွ ၀ယ္ေတာ့မယ္ ေနာ္…”
“ေအးပါေအးပါ…”
အထည္ဆိုင္မွ အမၾကီးက က်ေနာ့္ကိုမယံုသလိုႏွင့္ ျပံဳး စစေျပာပါတယ္…က်ေနာ့္
စိတ္ထဲမွာေတာ့ အေမ့ကို ေယာဂီထည္ေလး မရမက ၀ယ္ေပးခ်င္ေနခဲ့ပါတယ္…
စာသင္ခန္းထဲ ေရာက္တာေတာင္ စိတ္ကူးထဲက ေယာဂီ၀တ္စံု ေလးနဲ႕ အေမ့ကို
မ်က္စီထဲက မထြက္ပါ..
“ဒီေန႕ ဆရာမၾကီးက ဆုေတြ လိုက္ေပးမယ္တဲ့ ဟိုမွာ ေက်ာ့္ေကသြယ္တို႕ အိမ္က
ဓါတ္ပံုဆရာေတာင္ ေခၚလာတယ္ ေတြ႕လား…”
ေဘးနားမွ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႕ အသံေၾကာင့္ လက္ရွိအေျခေနကို
ပိုစိတ္ ၀င္စား မိပါတယ္..
“ဘာလို႕ဖို႕လဲဟ ဓါတ္ပံုဆရာ…”
“အာ မင္းကလဲ အဲ့တာ သူ႕သမီးဘယ္ေလာက္ေတာ္လဲ ဆိုတာ ကို ဓါတ္ပံုရိုက္ အိမ္မွာ
အၾကီးခ်ဲ႕ ျပီးခ်ိတ္ထား မွာေပါ့ ဧည့္သည္လာေတာ့ ၾကြားလို႕ရတာေပါ့..ကြ…”
“ေအာ္ အဲ့လိုလား…”
ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးက ေက်ာ့ေကသြယ္ ကို ေက်ာင္းသံုးဗလာစာအုပ္ ေဘာပင္ ခဲတံ
ႏွင့္ တျခားေက်ာင္းသံုး ပစၥည္းမ်ားကို ဆုခ် ပါတယ္…။ အခန္းထဲ မွာ
ေက်ာ့ေကသြယ္ တို႕က ပိုက္ဆံရွိအသိုင္းအ၀ိုင္းမို႕ ေက်ာင္းသံုးပစၥည္းေတြ
ဆိုလွ်င္ အသစ္အဆန္း ေနာက္ဆံုးေပၚေတြ သံုးတတ္လြန္းလို႕ က်ေနာ္တို႕ ေငးၾကရ
စျမဲပါ..။
အေကာင္းဆံုးနဲ႕ အေခ်ာ့ေမြ႕ဆံုး စာအုပ္ေတြကိုသာ သံုးတတ္တဲ့ ေက်ာ့္ေကသြယ္
တေယာက္.. ေက်ာင္းအုပ္ဆရာ မၾကီး ဆုခ်တဲ့ ေက်ာင္းသံုး ဗလာစာအုပ္ မ်ားကို
ဘာလုိအသံုးခ်မလဲ ဆိုတာကို အနားလိပ္ေနျပီျဖစ္ေသာကုန္ခါနီး
က်ေနာ့္သခ်ၤာစာအုပ္
၏ အနားစမ်ားကို ျပန္ျဖန္႕ရင္း ေတြးမိပါေတာ့ သည္..။
………………………………………………………………………………………………
“အေမ..”
“ေျပာ သားေလး…”
“လူေတြ ကေလ ပိုက္ဆံ ရွိမွ အထင္ၾကီးၾကတာလားဟင္ … သားတို႕ အခန္းထဲ
ကေကာင္မေလး တေယာက္ဆို သူ႕မိဘေတြ ပိုက္ဆံ ရွိေတာ့ သူ႕ကုိဆို လူတိုင္းက
အားက် အထင္ၾကီးၾကတယ္ …”
“သား က လူအထင္ၾကီးတာ လိုခ်င္လို႕လား…”
“အဲ့တာ မေကာင္းဘူးလား အေမ ရဲ႕…”
“သားရဲ႕ လူ႕ဘ၀မွာ ေလ လူေတြအထင္ၾကီးတယ္ဆိုတာ က အေပၚယံပဲ သားရဲ႕
ပိုက္ဆံရွိရင္ အထင္ၾကီးတယ္ ဂုဏ္ရွိန္ေတြ ရွိေနရင္ အထင္ၾကီးတယ္…အဲ့တာေတြ
ကတကယ္ေတာ့ ဘာမွ အႏွစ္သာရ မရွိဘူးသားေလးရဲ႕…လူ႕ဘ၀မွာ သူမ်ားက ကို႕ကို
အထင္ၾကီးဖို႕ ထက္ ကို႕ကိုကို အထင္ၾကီးဖို႕က အေရးၾကီးတယ္ကြယ့္…”
“ကို႕ကို ကို အထင္ၾကီးဖို႕ ဟုတ္လား အဲ့တာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ…”
“လူတိုင္းက ကို႕ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ မွားလား မွန္လားဆိုတာကို ကိုယ္ကိုတိုင္
ပဲ သိတာေလ ကို႕ အေၾကာင္းကို ကိုပဲ အသိၾကဆံုးေလ…အဲ့ဒီေတာ့ ကို႕ရဲ႕
လုပ္ေဆာင္ခ်က္ဟာ အထင္ၾကီးဖို႕ ေကာင္းလား မေကာင္းဘူးလား ဆိုတာလဲ
ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ထက္ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ၾကဖူးေလ အဲ့ဒီ ေတာ့ သားေလး ဘာပဲ
လုပ္လုပ္ ကို႕ကိုကို အထင္ၾကီး ႏူိုင္မဲ့ အလုပ္ေတြ ပဲျဖစ္ရမယ္ သူမ်ားေတြ
အထင္ၾကီးတာ အထင္ေသးတာေတြ ၾကည့္မေနနဲ႕ ဟုတ္ျပီလား..”
“ဒါဆို သား သူမ်ားေတြ အထင္ၾကီးေအာင္ မေနေတာ့ ဘူး.. ကို႕ကိုကို
အထင္ၾကီးေအာင္ ပဲေနေတာ့မယ္ …”
“ဒါေပါ့ သားေလးရဲ႕ …”
“ေအာ္ အေမ ဒီေန႕ အေမ အေၾကာ္ေတြ အေစာၾကီးကုန္သြားတာလား…”
“မဟုတ္ဘူး သားေလးရဲ႕ အေမ အေၾကာ္ေတြ ကို လိုက္ေရာင္းလိုက္တာ…”
“ဟာ အေမ ကလဲ ပင္ပန္းမွာေပါ့ ကို႕ဘာသာ ဆိုင္မွာ ထိုင္ေရာင္းပါ လား အေမရဲ႕…”
“အေမလဲ အဲ့လိုပဲ ေရာင္းခ်င္တာေပါ့ သားေလးရယ္ ေန႕လည္က စည္ပင္က လာေျပာတယ္
အေမ့ အေၾကာ္တဲက သူတို႕ နယ္ေျမထဲ ေရာက္ေနလို႕တဲ့…မနက္ျဖန္ က်ရင္ အေၾကာ္တဲ
ဖ်က္ရမွာ …”
“ဟင္ ဒါဆို အေမေန႕တိုင္း အေၾကာ္ဗန္း ရြက္ေနရမွာေပါ့..အေမရယ္…”
“ရပါတယ္ သားရယ္ အေမ အရင္ကလဲ အဲ့လို ေရာင္းဖူးပါတယ္…”
က်ေနာ္ တကယ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္ အေမ အေစာၾကီးထ အေၾကာ္ေတြ ေၾကာ္
ျပီးေတာ့ ဗန္းထဲ ထည့္ ျပီး အေၾကာ္ေတြ မကုန္မခ်င္း အသံေတြ နာေအာင္ ေအာ္
ျပီးေရာင္းရမွာ…။
“ အဲ့ဒီ စည္ပင္ နယ္ေျမ ေတြ ကလဲ ေနရာ တကာပဲေနာ္..သူတို႕ ၀ယ္ထားတာ
ၾကေနတာပဲ…သူတို႕နယ္ေျမေတြလို႕သာ ေျပာတာပါ လမ္းထိပ္က ဘီယာ ဆိုင္ ၾကီး
က်ေတာ့ စည္ပင္သာယာ နယ္ေျမဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ ၾကီး ကို ခြေဆာက္ထားတာ
အဲ့ဒီဆိုင္ကိုက်ေတာ့ မဖ်က္ခိုင္းဘူး … ဟြန္း ေတာ္ေတာ္ တရားတယ္ေနာ္ အေမ..”
“သားေလး ကလဲေလ … ေလာကမွာ က အမွန္တရား ဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာ
ရွိေနပါတယ္သားေလးရဲ႕ မတရားမႈဆိုတာ ရွိသလို တရားမႈ ဆိုတာလဲရွိတာပဲေလ …
သားေလးက ေလာကမွာ ဘယ္ဟာက အမွန္တရား ဆိုတာ သိသြားတဲ့တေန႕ အမွန္တရား ဘက္မွာ
ရပ္တည္ရဲတဲ့ တေန႕ အေမ့သားေလး လူပီသတဲ့ ေန႕ပဲ..အမွန္တရားကို မသိခ်င္ေဆာင္
ေဆာင္ေနသေရြ႕ေတာ့ ငါ့သားေလး လူနံဳ ေလး တေယာက္ ျဖစ္ေနမွာပဲ..”
“ဟာ အေမကလဲ သား လူနံဳလူအေလး ေတာ့ အျဖစ္ မခံႏိုင္ပါဘူး အမွန္တရားကို
သိေအာင္လုပ္မွာ..”
“ဒါေပါ့ သားေလးရဲ႕ သားေလး အမွန္တရားကိုသိေအာင္လို႕ အေမက ကူညီေပးမွာေပါ့…”
“ဟုတ္ ..”
က်ေနာ္ အေမ့ ရင္ခြင္ ထဲကို တိုး၀င္ရင္း စိတ္ေက်နပ္စြာ
ေမွးစက္လိုက္ပါေတာ့တယ္ .. …………………………………………………………………………………………………..
“ပညာေရးမႈး လာ မယ္တဲ့…”
“ဟုတ္လား…”
က်ေနာ္ အံ့ၾသစြာ ေမးမိပါတယ္… က်ေနာ္တို႕ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသား ဘ၀ ေရာက္တဲ့
အထိ ပညာေရးမႈးဆိုတာကို မေတြ႕ ဖူး စကား မေျပာဖူးပါ..
ပညာေရးမႈးေတြ ဟာ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးလိုက္ျပတဲ့ အခန္းေတြကိုပဲ လိုက္ၾကည့္ျပီး
ျပန္သြားၾကတာလား မသိပါ..
“ေက်ာ့္ေကသြယ္ က ပညာေရးမႈးကို အဂၤလိပ္ႏႈတ္ဆက္ ရမွာ ေလ ငါ့တို႕ အခန္းကို
လာစစ္ခဲ့ရင္ေပါ့..လာမယ္လဲ မထင္ပါဘူး …”
က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းက ေ၀ဖန္လိုက္ပါတယ္..။
“ဟေရာင္ ဇင္ေယာ္ မင္း အင္းက်ီက ေက်ာင္းစိမ္း ေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား
ေက်ာင္းဘက္ေတာင္ မပါဘူး ..ဒီေန႕ ပညာေရးမႈ လာပါမယ္ဆိုမွ …”
“ ေအးကြာ ငါ့အင္းက်ီ ကေလွ်ာ္ထားလို႕ မႏွစ္က အင္းက်ီ ကိုျပန္၀တ္လာတာ
ေက်ာင္း တံဆိပ္ က ဘယ္ကတည္း က ျပဳတ္ေနမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး…ေနပါဦးဟ
ငါမသိလို႕ေက်ာ့ေကသြယ္ က အဂၤလိပ္လို ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္လို႕လားဟ…”
“မေန႕က ဆရာမ ႏႈတ္တိုက္ သင္ေပးထားတယ္ေလ … ဟိုမွာေတြ႕လား ဗီဒီယို ကင္မရာ
သူစကားေျပာေနတာကို ရိုက္ဖို႕တဲ့ …”
က်ေနာ္ ျပံဳး လိုက္မိပါတယ္ အေမေျပာတဲ့ လူေတြ အထင္ၾကီးေအာင္ထက္ ကို႕ကိုကို
အထင္ၾကီးေအာင္ ေနဆိုတဲ့ စကား ကိုလဲ ျပန္အမွတ္ရမိျပန္ပါတယ္…။
ပညာေရးမႈးက တကယ္ပဲ အခန္းကို ေရာက္လာပါတယ္…ပညာေရးမႈး ကိုေၾကာက္လို႕
ေက်ာင္းသားေတြလဲ အသံတိတ္ေနတာမွ အပ္က်သံ ေတာင္ ၾကားရေလာက္ပါတယ္…
ေက်ာ့ေကသြယ္ ကေတာ့ အဂၤလိပ္ ႏႈတ္တိုက္ သင္ထားေသာ ႏႈတ္ဆက္ပံု
ႏႈတ္ဆက္နည္းေတြ နဲ႕ ရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ ေျပာေနပါေတာ့သည္..
ပညာေရးမႈးဆိုတဲ့ ဆရာၾကီးကလဲ ျပံဳးလ်က္နားေထာင္ေနပါတယ္…
“သမီးက ဒီအခန္းထဲမွာ စံျပ ေက်ာင္းသူထင္တယ္..”
“ဟုတ္ပါတယ္ ရွင့္ …”
အတန္းပိုင္ဆရာမက ၀င္ေျပာတာပါ…
ပညာေရးမႈး ကေခါင္းညွိတ္လ်က္..
“အင္း ဒါဆို အဘကို သမီးတို႕ အတန္းမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ The Last Leave ဆုိတဲ့
အဂၤလိပ္ ဇာတ္လမ္းေလး အေၾကာင္းကို သမီးခုနက အဘကို ႏႈတ္ဆက္ သြားသလို ပဲ
အဂၤလိပ္လိုု သမီးမွတ္မိသေလာက္ ရွင္းျပ ပါလား…”
သြားျပီ ေက်ာ့ေကသြယ္ တေယာက္ မိႈင္သြားပါသည္..ေတာ္ေတာ္လဲ ေၾကာက္ေနပံု
ရပါတယ္ အတန္းပိုင္ ဆရာမကို အားကိုးသလိုၾကည့္ ေနပါသည္..။ဆရာမလဲ မ်က္ႏွာ
အလြန္႕အလြန္ ကိုငယ္ေနပါသည္..။ပညာေရးမႈ က အေျခေန ကိုခ်က္ခ်င္း
သေဘာေပါက္သြားပံုပါ..
“ကဲ ဒါဆို သားတို႕ သမီးတို႕ ထဲ က ဘယ္သူ အဘ ကိုေျပာႏိုင္မလဲ …”
ရုတ္တရက္ က်ေနာ္ လက္ေထာင္မလို႕ ဟန္ျပင္လိုက္ျပီးေတာ့မွ က်ေနာ့္ရဲ႕
ေက်ာင္း၀တ္စံုကို သတိျပဳမိျပီး ဒီတိုင္းေလးပဲ ေနလိုက္ပါေတာ့တယ္…
“ဘယ္သူမွ မရွိၾကဘူးလား .. ကဲကဲ ကေလး ေတြ အဘ ကိုမေၾကာက္နဲ႕ ေနာ္
ေျပာတတ္ရင္ ထြက္ေျပာၾက…ကေလးေတြ ထဲ က အဲ့ဒီ အေၾကာင္းကို အဂၤလိပ္
လိုေျပာႏိုင္တဲ့ သူကို အဘ က ဆုခ်မယ္ဗ်ာ…”
“ကဲကဲ ဘယ္သူေျပာမလဲ ဆုေတာ္ေငြ ၃၀၀၀ ေပးမယ္ကြာ ၃၀၀၀ ..ခ်က္ခ်င္းဆုခ်မွာ …”
ဟင္ ၃၀၀၀ ဆိုပါလား.. က်ေနာ္ အားတတ္သြားပါသည္.. ဟာ အေမ့ အတြက္က်ေနာ္
၀ယ္ေပးခ်င္တဲ့ေယာဂီ ၀တ္စံုေလးက ၃၅၀၀ ဆိုေတာ့ သိပ္ေတာင္
မလိုေတာ့ပါလား…က်ေနာ္ ဘာမွ မစဥ္းစား ေတာ့ပဲ …လက္ေထာင္ လိုက္ပါတယ္..
“ေဟာ ဟုတ္ျပီ တေယာက္ေတာ့ လက္ေထာင္ျပီ လာလာ အေရွ႕ကိုလာပါ…”
“မဂၤလာပါ…”
က်ေနာ္ ျမန္မာလိုပဲ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္..
“ေအးေအး မဂၤလာပါ…”
ပညာေရးမႈး က ျပံဳးရႊင္စြာ ေျပာပါသည္..။
“ကဲ သား အဘကို ေျပာျပပါ..”
“အဘ က်ေနာ္ ေျပာႏိုင္ရင္ က်ေနာ့္ ကို ၃၅၀၀ ေပးပါ..”
“ေဟ…”
“ဟင္….”
ပညာေရးမႈး ေရာ ေက်ာင္း အုပ္ၾကီး နဲ႕ ဆရာမ မ်ားပါ အသံမ်ိဳးစံု ထြက္ လာၾကပါတယ္.
ပညာေရးမႈးက ေအးခ်မ္းစြာ ျပန္ေျပာပါတယ္..
“ေကာင္းပါျပီ ကြာ သားေျပာႏိုင္ရင္ သားကို အဘက ၅၀၀၀ ေပးမယ္..”
“ဟင့္ အင္း အဘ က်ေနာ္ ၃၅၀၀ ပဲ လိုခ်င္ပါတယ္…”
ပညာေရး မႈးလဲ ဆုေၾကးေငြ ကိုေစ်းဆစ္ေနေသာ က်ေနာ့္ကို အထူးအဆန္း တေယာက္လို
ၾကည့္ေနပါတယ္..
“ေအးပါကြာ..သား သေဘာပါ..”
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်…”
ပညာေရးမႈးအား ရိုေသစြာဦးညြတ္လို္က္ျပီး က်ေနာ္ စေျပာ လိုက္ပါတယ္
“Su and John were artists. They live with Mr.Barman in NewYork city…”
က်ေနာ္ ေျပာသမွ် ကို အဘ နားေထာင္ရံု သက္သက္မဟုတ္ပဲ
တစ္ပိုဒ္ေျပာျပီးတိုင္း အဂၤလိပ္လို ေမးခြန္း ျပန္ထုတ္ပါတယ္..က်ေနာ္
ကျပန္ေျဖရပါတယ္..အဘ ေမးေတာ့ မရွင္းလွ်င္ က်ေနာ္ ကျပန္ေမးပါရန္ ေမတၱာ
ရပ္ခံ ပါတယ္..က်ေနာ္နဲ႕ အဘ ရဲ႕ စကား ေျပာေနတာကို အားလံုးျငိမ္ ျပီး
နားေထာင္ေနပါတယ္..အဘ က ေမးခြန္း လွည့္ေမးရင္လဲ က်ေနာ္က မရမက အေျဖရေအာင္
ေျဖပါတယ္..ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ္ ေအာင္ျမင္သြားတယ္..။ က်ေနာ္လဲ ေတာ္ေတာ္
ေမာသြားပါတယ္
အဘ ကက်ေနာ့္ကို ခ်ီးက်ဳးစကား မေျပာပါ..အိပ္ကပ္ထဲမွ ၅၀၀ တန္ အထပ္လိုက္
ကိုထုတ္ျပီးေတာ့ ၃၅၀၀ ရီျပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကို ထုတ္ေပးပါတယ္ က်ေနာ္လဲ
လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ရိုရိုေသေသ ယူလိုက္ပါတယ္…ျပီးေတာ့ ကို႕ေနရာကို ျပန္ရန္
လွည့္အထြက္..
“သား ေနပါဦး..အဘ မသိလို႕ သားက အဲ့ဒီပိုက္ဆံ ၃၅၀၀ ကို ဘာလုပ္ဖို႕လဲ သားရဲ႕..”
“က်ေနာ့္ အေမ အတြက္ ေယာဂီ ထည္ ၀ယ္ေပးခ်င္လို႕ပါ…၃၅၀၀ ကုန္မွာ မို႕လို ပါ…”
က်ေနာ္ ေျပာတာကို ပညာေရးမႈး က အဓိပါယ္ ေပါင္းမ်ားစြာ ပါေသာ မ်က္လံုးျဖင့္
ၾကည့္ေနပါတယ္…က်ေနာ္ေတာ့ အဓိပါယ္ မေဖာ္တတ္ ပါ… ညက်မွ အေမ့ကို အဲ့ဒီ
အျဖစ္ပ်က္ေလးကို ေျပာျပေဆြးေႏြးရပါမယ္…။
……………………………………………………………………………………………………
“ အေဒၚ ၾကီး.. က်ေနာ္ေယာဂီထည္၀ယ္ မလို႕…”
“ အန္ လူက ဘယ္မွာလဲ လူေခၚလာမွ တိုင္းလို႕ ရမွာေပါ့ ေကာင္ေလးရဲ႕…”
“ ပံုစံက ဟိုအေဒၚ ၾကီးေလာက္ပဲ..ခ်ဳပ္ေပးထားပါ ပိုက္ဆံ ေပးထားခဲ့မယ္…”
ေဘးနားမွာ စက္ခ်ဳပ္ေနေသာ အေမ့အရြယ္ ကိုယ္လံုးကိုေပါက္နဲ႕ အေဒၚၾကီး
တေယာက္ကို လက္ညိႈးထိုးျပရင္ ေျပာလိုက္ပါတယ္…
အဲ့လို မလုပ္ေရြ ့မျဖစ္ …အေမ့ ကိုအသိေပးပါက အေမက လက္ခံမည္မဟုတ္.က်ေနာ့္
ေက်ာင္းစရိတ္ ထဲ ပါသြားလိမ့္ မယ္..။ အေမ့ကို လုပ္ေပးခ်င္တာ လုပ္ေပးခြင့္
ရခဲ့ လို႕ က်ေနာ္ေပ်ာ္ေန ပါ သည္…။
“ ဟင္…”
က်ေနာ့္ အိမ္ေရွ႕ မွာ လူေတြ မ်ားလွခ်ီလား…ဘာ ျဖစ္လို႕ပါလိမ့္…က်ေနာ္ ဇေ၀
ဇ၀ါ ျဖင့္ ျခံထဲ သို႕ ၀င္လိုက္ပါသည္…
ဟင္ ေက်ာ့ေကသြယ္တို႕ သားအမိပါလား..ဘာလာလုပ္တာပါလိမ့္…က်ေနာ္သူတို႕
သားအမိကို ႏႈတ္ဆက္ လိုက္ပါတယ္..
“ အေဒၚ ေနေကာင္းတယ္ေနာ္.. က်ေနာ္တို႕ အိမ္ ကို ဘာ အေၾကာင္းရွိလို႕ လာတာလဲ မသိဘူး…”
က်ေနာ္ ေမးေနတာကို သူ မေျဖပါ..အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ ေဘးနားသို႕ က်ေနာ့္ကို
အျမဲ စာျပေပး တဲ့ အမၾကီးေရာက္လာပါတယ္..က်ေနာ့္ ပုခံုးကုိ ကိုင္ျပီးေတာ့
ေလသံတိုးတိုးေလးျဖင့္ ေျပာျပပါတယ္..
“ ေမာင္ေလး မမ ေျပာျပမယ္နားေထာင္ေနာ္..စိတ္ ေအးေအး ထား..ဒီေန႕ ေမာင္ေလး
အေမ က ေစ်းေရာင္းသြားတယ္ အဲ့တာ ကားလမ္းျဖတ္ကူးေတာ့ ဒီက အေဒၚၾကီး
ေမာင္းလားတဲ့ကားနဲ႕ တိုက္မိတာ ကားကလဲ ဘရိတ္ေပါက္ေနေတာ့ အရွိန္မထိန္း…”
က်ေနာ္ ထို အမၾကီး ေျပာေနတဲ့ အသံကို မၾကားႏိုင္ေတာ့ ပါ
သူ႕ကိုတြန္းဖယ္လွ်က္ အိမ္ေပၚကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး စိတ္ကိုထိမ္း ေရြ႕
တက္လိုက္ပါတယ္…
က်ေနာ့္ နဲ႕ အေမ ညဖက္တိုင္း လဲေလ်ာင္းျပီး စကား ေျပာေနက်.. က်ေနာ့္ကို အေမ
ဘ၀ အေၾကာင္းေတြ သင္ေပးေနၾက ေနရာမွာ အေမ တေယာက္တည္း မလႈပ္မလ်က္
လဲေလ်ာင္းေနပါတယ္…
“ အေမ…”
က်ေနာ္ ေခၚေနၾက ပံုစံ အတိုင္းပဲ ရိုးရိုးေလး ေခၚလိုက္ပါတယ္..အေမ ျပန္မထူး
ပါ အေမ့ မ်က္ႏွာ ကိုသာ က်ေနာ္ ေတြေတြ ေလး ေငးေနမိပါတယ္…
အေမ ရယ္…. သား ကို အမွန္တရား ေတြ႕ဖို႕ အတြက္ ကူညီမယ္ဆို…
အေမ ရယ္…. သား ကို ရင္ခြင္ထဲ မွာ ေမွးသိပ္ျပီးေတာ့ လူေလာက ရဲ႕ သေဘာတရား
အသစ္ေတြ ကို သင္ေပးပါဦး အေမရယ္..
သား ေတြ႕ၾကံဳ ေနရတဲ့ ဘ၀ အခက္ခဲေတြ နဲ႕ သားနားမလည္တဲ့ လူ႕ေလာက ပုစာၦေတြ
ကို ကူညီ ေျဖရွင္းေပးပါဦး အေမ ရယ္…
က်ေနာ္ ၀ယ္ေပးတဲ့ ေယာဂီ ေလး ၀တ္ျပီး ၀တ္ျပဳသြားတာ ကို သား ျမင္ခ်င္ ေသးတယ္ အေမရဲ႕..
(((((အေမ့…)))))
က်ေနာ္ စိတ္တြင္းမွ ခ်ံဳး ပြဲခ် ငိုလိုက္မိပါတယ္ မ်က္ရည္ေတာ့
က်မလာပါ..တမလြန္ ဘ၀ကေန အေမ ေတြ႕ရင္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ျပီး က်ေနာ့္ကို
စိတ္မခ် ျဖစ္ေနမွာ စိုးလို႕ပါ..
“ကိုဇင္ သားအေမက ဆံုးသြားခဲ့ျပီ…”
ေဘးနား ကရက္ကြပ္ ၁၀ အိ္မ္မႈး က က်ေနာ့္ကို သတိေပးသလို ေျပာပါတယ္..
က်ေနာ့္ အေမ မဆံုးပါ က်ေနာ့္ ရင္ထဲမွာ က်ေနာ့္ အေမက အသင္ရွင္မွာပါ က်ေနာ္
အသက္ဆံုး သြားတဲ့အခ်ိန္က်မွ အေမက တကယ္ဆံုးပါးသြားမွာပါ..
က်ေနာ္ အေမ့ မ်က္ ႏွာ ကို ေသခ်ာ စိုက္ၾကည့္ေနရင္းနဲ႕ ထိန္းထားတဲ့ ၾကားမွ
မ်က္ရည္တစ္စက္ က်လာပါတယ္…မ်က္စိထဲ မွာလဲ မိခင္ၾကီး မရွိေတာ့ လို႕
ဦးတည္ရာ မဲ့ ကူးခတ္သြားလာေနေသာ မိဘမဲ့ ငါးခူ အေကာင္ ေပါက္ေလးမ်ား ကို
ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္ လာမိပါေတာ့တယ္……………
(စာၾကြင္း) အေမနဲ ့ အေဝးဆံုးတေနရာမွာေရာက္ေနျပီး ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ျပန္ဆံုနုိင္မယ္မွန္း မသိရတဲ့ဘဝကေန..အေမ့ပံု.. အေမ့ဟန္.. အေမ့အသံ ..အေမ့ရဲ ့ေႏြးေထြးတဲ့ အၾကင္နာေမတၱာေတြကို မွန္းဆတမ္းတျပီး ဒီဝတၱဳတိုေလးနဲ ့အေမ့ကို ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္...အေမ...
mail ထဲသို ့ေပးပို ့လာသျဖင့္ ျပန္လည္မွ်ေဝေပးလိုက္ပါတယ္...မူရင္းေရးသားသူအမည္ကို မသိရသျဖင့္ ေရးသားသူအမည္ကို ေဖာ္မျပနိုင္ျခင္းအားနားလည္ေပးပါရန္....
